Laatst zat ik de film The Titanic te kijken,
Je weet wel, met die zinkende boot en dat liefdesverhaal tussen die arme en die rijke,
Waarbij de een bezwijkt en in het water doodgaat,
En de ander het overleeft en erover tegen haar kleinkinderen praat.
En als zij tientallen jaren na de ramp uiteindelijk ook het loodje legt,
Komt zij terug bij Jack in de Titanic terecht,
Als ware het een happy end, een prachtig slotakkoord,
Is zij weer op de plek waar ze het meeste thuishoort.
En terwijl ik ernaar keek dacht ik na over de perceptie van geluk,
Want voor eeuwig op een cruiseschip; is dat niet ontzettend ruk?
Bram Megens 